WPŁYW TELEWIZJI NA PSYCHIKĘ I POSTAWY DZIECI I MŁODZIEZY

W dobie telewizji ochrona dzieci przed pewnymi informacjami i obrazami jest bardzo utrudniona. Rodzicom brak czasu na kontrolowanie ilości i treści oglądanych przez dzieci programów. Brak im także świadomości i wiedzy na temat psychologicznych skutków:
– nadmiernego oglądania telewizji,
– oglądania programów nieodpowiednich dla wieku dziecka,
– oglądania programów nasyconych przemocą, seksem i wulgarnością.
Telewizja niszczy ważne elementy dzieciństwa, m.in. poczucie bezpieczeństwa i optymizmu. Skupiając się na tematach przerażających i szokujących, tworzy „syndrom złego świata”. Lansuje wzorce cynizmu, bezwzględności, pogardy; demoralizuje i uczy zachowań agresywnych.
Przeciętnie dzieci spędzają 20 godzin tygodniowo przed ekranem. Niektóre nawet 40 i więcej.
Do 18 roku życia młody widz obejrzy 8 tys. ekranowych morderstw i 100 tys. aktów przemocy.
Skutki nadmiernego oglądania telewizji przez dzieci:
1. Nieumiejętność myślenia (oglądanie tv zmienia fizyczną strukturę mózgu dziecka); zanik wyobraźni, nieumiejętność przewidywania konsekwencji – w telewizji ważne jest tylko tu i teraz;
2. Trudności z koncentracją (wartki potok obrazów tv uszkadza zdolność skupiania uwagi);
3. Lenistwo umysłowe, nawyk biernej i bezkrytycznej konsumpcji produktów masowej kultury;
4. Obniżenie wyników w nauce;
5. Postawa życiowa: niecierpliwość, potrzeba ciągłej zewnętrznej stymulacji, nieustanne oczekiwanie rozrywki oraz gratyfikacji bez pracy i wysiłku (łatwe konkursy z wysokimi nagrodami), szybkie popadanie w nudę ;
6. Niezadowolenie z własnego wyglądu prowadzące do zaburzeń w jedzeniu lub depresji;
7. Niezadowolenie z posiadanych rzeczy (podsycane celowo przez reklamy);
8. Zanik wrażliwości, znieczulenie na cudzy ból i krzywdę w realnym życiu;
9. Lęk, niepokój, nieufność, pesymizm, cynizm, demoralizacja, agresja;
10. Ograniczenie kontaktów z rówieśnikami, pogorszenie stosunków z członkami rodziny;
11. Obniżenie umiejętności społecznych i wskaźników inteligencji emocjonalnej;
12. Brak czasu i chęci na inne zajęcia (sport, czytanie, własna twórczość, rozmowy itd);
13. Uzależnienie jak od narkotyku (potrzebne coraz większe i mocniejsze dawki wrażeń);
14. U chłopców skłonność do postawy macho, agresji i pogardy dla kobiet, u dziewcząt cynizm, apatia lub agresja, przyzwolenie na bycie traktowaną jako obiekt fizycznego pożądania.

Skutki oglądania przemocy w telewizji:
Brutalne i przerażające programy telewizyjne mają krótko i długookresowe skutki – od lęków i fobii po stosowanie przemocy i okrucieństwa w realnym życiu. Istnieje silny związek pomiędzy ilością oglądanej telewizji w wieku dziecięcym,
a agresją i kryminalną działalnością w wieku dojrzałym oraz skłonnością do maltretowania własnych dzieci. Programy dla dzieci, zwłaszcza kreskówki, zawierają więcej przemocy niż programy dla dorosłych! Amerykańska Akademia Pediatrów zaleca rodzicom, by dzieci do 2 roku życia w ogóle nie oglądały telewizji, a dzieci starsze i nastolatki, by nie korzystały dłużej niż 1-2 godz. dziennie z telewizji i komputera łącznie.
W setkach badań naukowych przeprowadzonych w USA udowodniono, że przemoc na ekranie prowadzi do wzrostu agresji w realnym życiu. 7-11% dzieci naśladuje agresję ekranową, 30% znieczula się na przemoc, u wielu rodzi ona lęk. Gry komputerowe, których tematyką jest zabijanie, uczą zabijania. Są to symulatory zbliżone tych, które służą do szkolenia żołnierzy oraz agentów FBI. Ciągła stymulacja seksualna, często skojarzona z przemocą (w filmach i reklamach), wyzwala fantazje seksualne, nierzadko o zabarwieniu agresywnym, odpowiedzialne za wzrost ilości dewiacji seksualnych oraz wiele przestępstw na tle seksualnym (gwałtów, morderstw).
Od 1950 r. w USA przeprowadzono ponad 3500 badań na temat wpływu TV na wzrost przemocy w społeczeństwie. Potwierdzają one ścisły związek między ekranową i realną przemocą. Badania przeprowadzone w reżimie epidemiologicznym przez Lekarza Naczelngo USA udowodniły, że telewizja jest głównym czynnikiem odpowiedzialnym za wzrost przemocy i przestępczości.

Opracowane przez fundację „ABCXXI – Program Zdrowia Emocjonalnego” na podstawie materiałów amerykańskich.